Disney'in önde gelen isimleri Ollie Johnston ve Frank Thomas tarafından formüle edilen Temel Animasyon İlkeleri, animasyonların canlılığını ve katılımını artırmayı amaçlayan 12 yol gösterici ilkeden oluşur. Bu ilkeler Squash ve Stretch, Tahmin, Sahneleme, Düz İleri Aksiyon ve Poz Verme, Devam Etme ve Örtüşen Aksiyon, Yavaşlama ve Yavaşlama, Yaylar, İkincil Aksiyon, Zamanlama, Abartma, Sağlam Çizim ve Karizmayı kapsar.

“Düz İleri” animasyonu, başlangıç ​​noktasından başlayarak doğrusal olarak ilerleyen karelerin sıralı olarak oluşturulmasını içerir. Genellikle hızlı veya karmaşık hareketleri tasvir etmek için kullanılır. Buna karşılık, "Poz Verme" animasyonu ana karelerin oluşturulmasıyla başlar ve ardından ara karelerin enterpolasyonu yapılır. Bu yöntem genellikle duygusal veya dramatik sahneleri aktarmak için uygulanır.

Animasyonda zamanlama, hareketlere ağırlık ve niyet kazandırır. Bir eylemin temposu, ister hızlı ister kasıtlı olsun, izleyicilerin duyguları, niyetleri veya gelişen anlatıları nasıl algıladıklarını şekillendirir. Zamanlama ayrıca fiziksel eylemlerin ses veya diyalogla senkronize edilmesinde de önemli bir rol oynar.

Kare hızı, animasyonda saniyede görüntülenen kare sayısını belirler. Daha yüksek kare hızı genellikle daha yumuşak hareket sağlar ancak kare oluşturma ve işleme için daha fazla kaynak gerektirir. Yaygın kare hızları saniyede 24, 30 veya 60 kareyi içerir.

"Takip Etme" ve "Örtüşen Eylem" animasyonda incelikli ancak önemli tekniklerdir. "Takip Etme", bir karakterin birincil hareketini bıraktıktan sonra hareket etmeye devam etmesinin belirli unsurlarını içerir ve gerçek dünya fiziğini taklit eder. Örneğin bir karakter koşmayı bıraktığında atalet nedeniyle kıyafetleri ve saçları ilerlemeye devam edebilir. “Çakışan Eylem” aynı anda fakat farklı başlangıç ​​zamanlarıyla meydana gelen hareketlerin dengelenmesini ifade eder. Örneğin, hareketli bir kuş uçmaya başladığında kanat hareketi vücudun hareketinin biraz gerisinde kalıyor ve animasyona akışkanlık ve karmaşıklık katıyor. Bu tekniklerdeki ustalık, izleyicinin animasyonlu sahnelerle etkileşimini ve duygusal bağını derinleştirir ve bu sahneleri ciddi animatörler için vazgeçilmez kılar.

"Arada" teriminden türetilen ara doldurma, hareket yanılsaması yaratmak için kullanılan kritik bir animasyon tekniğini oluşturur. Kesintisiz hareketler oluşturmak için geçişleri etkili bir şekilde yumuşatarak, iki önemli görüntü arasındaki boşluğu dolduran ara çerçeveler oluşturmayı içerir. Bu işlem manuel olarak gerçekleştirilebilse de, çok sayıda animasyon yazılımı çözümü bunu kolaylaştırmış ve otomatikleştirmiştir. Ara doldurma, hareketlerin düzgün bir şekilde akmasını ve doğal görünmesini sağlayarak animasyonda çok önemli bir rol oynar. Geçiş çerçevelerinin yokluğunda animasyonlar düzensizlik ve kopukluk sergileyebilir. Animatörler, ara doldurmayı dahil ederek, animasyonlarının genel kalitesini yükselten ve gerçekçi hareketlerle izleyicileri büyüleyen bir akıcılık ve gerçekçilik düzeyi elde edebilir.