Podstawowe zasady animacji, sformułowane przez luminarzy Disneya Olliego Johnstona i Franka Thomasa, obejmują 12 zasad przewodnich mających na celu zwiększenie żywotności i zaangażowania animacji. Zasady te obejmują zgniatanie i rozciąganie, przewidywanie, inscenizację, akcję na wprost i pozę do pozy, podążanie i nakładanie się akcji, zwalnianie i zwalnianie, łuki, akcje drugorzędne, wyczucie czasu, przesadę, solidny rysunek i charyzmę.

Animacja „Na wprost” polega na sekwencyjnym tworzeniu klatek, zaczynając od punktu początkowego i postępując liniowo. Jest powszechnie stosowany do przedstawiania szybkich lub skomplikowanych ruchów. Natomiast animacja „Pose to Pose” rozpoczyna się od ustalenia klatek kluczowych, po czym następuje interpolacja klatek pośrednich. Metodę tę zazwyczaj stosuje się do przekazywania sekwencji emocjonalnych lub dramatycznych.

Timing w animacji nadaje ruchom wagę i intencję. Tempo akcji, zarówno szybkiej, jak i zamierzonej, kształtuje sposób, w jaki widzowie postrzegają emocje, intencje lub rozwijającą się narrację. Wyczucie czasu odgrywa również kluczową rolę w synchronizowaniu działań fizycznych z dźwiękiem lub dialogiem.

Liczba klatek na sekundę określa liczbę klatek wyświetlanych na sekundę w animacji. Wyższa liczba klatek na sekundę zapewnia ogólnie płynniejszy ruch, ale wymaga więcej zasobów do tworzenia i renderowania klatek. Typowe szybkości klatek obejmują 24, 30 lub 60 klatek na sekundę.

„Podążanie” i „Nakładanie się akcji” to zróżnicowane, ale kluczowe techniki animacji. „Follow Through” polega na tym, że pewne elementy postaci poruszają się nadal po tym, jak postać zakończy swój pierwotny ruch, naśladując fizykę świata rzeczywistego. Na przykład, gdy postać przestaje biec, jej ubranie i włosy mogą nadal poruszać się do przodu z powodu bezwładności. „Nakładające się działanie” odnosi się do kompensacji ruchów występujących jednocześnie, ale z różnymi czasami rozpoczęcia. Na przykład, gdy animowany ptak wznosi się do lotu, ruch skrzydeł jest nieco opóźniony w stosunku do ruchu ciała, nadając animacji płynność i złożoność. Opanowanie tych technik pogłębia immersję widza i emocjonalną więź z animowanymi scenami, czyniąc je niezbędnymi dla poważnych animatorów.

Tweening, wywodzący się z słowa „pomiędzy”, stanowi krytyczną technikę animacji używaną do tworzenia iluzji ruchu. Polega na generowaniu klatek pośrednich, które wypełniają lukę między dwoma kluczowymi obrazami, skutecznie wygładzając przejścia i tworząc płynne ruchy. Chociaż proces ten można wykonać ręcznie, liczne rozwiązania w zakresie oprogramowania do animacji usprawniły go i zautomatyzowały. Animacja odgrywa kluczową rolę w animacji, zapewniając płynny i naturalny wygląd ruchów. W przypadku braku klatek przejściowych animacje mogą wykazywać nierówność i brak spójności. Dzięki zastosowaniu animacji animatorzy mogą osiągnąć poziom płynności i realizmu, który podnosi ogólną jakość ich animacji, urzekając widzów realistycznymi ruchami.